De eerste foto van een Twatwa is gemaakt
in Frans guyana van een uit Suriname gesmokkelde foto. Een zwarte
vogel met een bleke snavel en wat wit op de vleugel. Deze
zaadeter is de bekendste zangvogel uit Suriname. Hij kan
verschillende geluiden maken en sommige mensen kunnen horen of
een twa twa gevangen is op Sipaliwini of achter Coronie. De twa
twa is een zeer zeldzame vogel geworden in het wild omdat hij zo
vaak gevangen wordt. Ik heb er nooit een gehoord of gezien,
wanneer ik in de zwampen in het kustgebied was. Daar zaten ze nog
in de jaren tachtig, maar of ze misschien nog in de grootste
zwampen zitten of op de Sipaliwini-savanne is maar de vraag. Uit
een verslag van Otte Ottema (Stinasu) van januari 2001 maak ik op
dat de Twa twa in het wild zo goed als uitgestorven is in
Suriname.
Als je toch een twatwa wilt zien of horen moet je in de stad
zijn. In Paramaribo, in Nieuw-Nickerie en in Amsterdam worden er zangwedstrijden
gehouden met twa twa en pikolet en in
Suriname kun je vaak mensen hun vogel zien meenemen als ze het
huis uit gaan. In Nederland zie je dat natuurlijk minder, maar op
het Kwakoe-festival kan je toch van de twatwa's genieten. Vaak
zijn dit gekweekte vogels, maar ze worden ook uit Brazilië
geïmporteerd. Ook in Brazilië worden er wedstrijden met deze en
verwante soorten (Bicudo en Curió: picolet) gehouden en worden
bandjes met opnames van goede zangers verkocht om het gekweekte
jongen te leren. (er is een video
van 8 MB, gemaakt op het onafhankelijkheidsplein)
Een oudere naam voor de twa twa is wittie-mofo, omdat de oudere
mannetjes een witte snavel krijgen. De naam twa twa was rond 1900
(volgens Penard) vooral geliefd bij de indianen en in Demarara.
De vogels kostten toen soms wel 5 gulden! (en nu misschien wel
vele duizenden Surinaamse dollars). Een mannetje leefde vaak met
meerdere vrouwtjes, maar nu ze zo zeldzaam zijn zal dat wel
moeilijk worden. Ze houden van harde zaden die ze met hun sterke
snavel kraken. Er is in Zuid-Amerika een soort die sprekend op de
twa twa lijkt, met een nog grotere snavel die zwart blijft bij de
mannetjes. Ik weet niet of die ook in Suriname voorkomt? Hij is
wel gevangen in alle buurlanden.
De foto boven is gemaakt door J.H. Ribot in de avifauna van Alphen van de Rijn. De foto hiernaast toont een trotse bezitter op de fiets in Nickerie met zijn vogel (een pikolet als ik me goed herinner).
Elk klein vierkant stelt minstens één waargenomen vogel voor of een groep, grotere vierkanten minstens vier verschillende dagen met waarnemingen en de grootste vierkanten minstens 10. De kleur geeft aan: blauw voor de kustvlakte, geel voor savanne en rood voor het oerwoud. Meestal in swampen (moeras) en de meeste waarnemingen zijn van vele jaren geleden, ik heb zelf de twa twa nooit gehoord in het wild.
Allebei niet zo scherpe foto's, gemaakt van vogels in de Avifauna (vogels in donkere kooien vind ik altijd moeilijk te fotograferen).
| Verspreiding in Suriname (zie uitleg) | |
| Kustgebied |  |
| Savannegordel |  |
| Bosgebied | |
| Bergbossen | |
| Sipalawini | |
Namen in
Engels: Large-billed seedfinch
Nederlands: Twa twa, Dikbekzaadkraker?
Karaïbisch: Twa twa
Arowaks: Twa twa
Wetenschappelijke naam: Oryzoborus crassirostris
Galerij met foto's van meer surinaamse kooivogels
*